Cień

Znów powiało chłodem. Zbliża się, Czuję to.
Jest jak cień. Skrada się bezszelestnie, nawet nie wiesz kiedy to nastąpi.
Może tej nocy, może następnej. Nie zgadniesz. Możesz tylko poczuć gdy wejdzie.
Ciemna postać, uosobienie czerni, ucieleśnienie lęków, którymi się już nakarmiła. Ja już się nie boję.
Czuję jak podchodzi, ten magnetyzm nie do odparcia. Nie mogę nic z tym zrobić. Chcę tego, potrzebuję.
Te oczy… Jak lampa, do której lecą owady by umrzeć.
Przeszywają, zarazem hipnotyzując.
Twarz zakryta krwawą maską psychopatycznego uśmiechu.
Cielesność i nicość zarazem, odraza i pożądanie, żar i lód… Jedna istota, tyle sprzeczności.
Zimno bijące od niej paraliżuje. Jestem twarzą w twarz ze śmiercią. Śmiercią, która dała mi życie.
Nieraz siada na skraju łóżka i czeka aż zasnę.
Czasami nie chcę spać, chcę być świadom tego co robi.
Jak na ironię potrzebuje tego by istnieć. Beze mnie jej nie ma, bez niej nie ma mnie.
Nie chcę spać, chcę to czuć.
Moje ręce są gotowe na poświęcenie na tym ołtarzu szaleństwa.
Ta nieśmiertelność bywa zabawna, jest pokrętna i tajemnicza.
Te litry krwi przelanej, wszystkie zabliźnione rany…
Wszystko ma swój cel ale nie liczy się nic.
Słyszę tę muzykę kropel, czuję ciepło, nie mogę tego powstrzymać.
Tyle razy umierałem, że już nie pamiętam kiedy umarłem na prawdę.

Opowiadanie przybrało formę wiersza i chociaż prawdę mówiąc nie było to zamierzone to jednak mam wrażenie, że wyszło całkiem nieźle.

Miało to wyglądać nieco inaczej, bo początkowa koncepcja była znacznie inna ale w chwili pisania co odbyło się po północy zamierzenia uległy zmianie.